Opłatę klimatyczną wnosi gość bezpośrednio ze swojej strony. W wielu włoskich gminach osoby nocujące w obiektach turystycznych lub wynajmujące mieszkania na krótki termin muszą uiścić podatek za każdą noc, a obowiązkiem gospodarza jest jego pobranie. Rozliczanie się przy wyjeździe, gotówką i w pośpiechu, gdy goście siedzą już w samochodzie, to najprostszy sposób, by o czymś zapomnieć lub kłócić się o resztę.
Podatek turystyczny nie jest taki sam w całych Włoszech. Ustala go każda gmina w swoim regulaminie, określając wysokość opłaty, maksymalną liczbę płatnych nocy, zwolnienia oraz okresy obowiązywania różnych stawek. Dwie sąsiadujące miejscowości mogą mieć zupełnie inne zasady, a ta sama gmina może je zmieniać z roku na rok.
Jedna zasada obowiązuje jednak w całych Włoszech. Włoskie prawo (artykuł 4 dekretu ustawodawczego nr 23 z 2011 roku) wskazuje zarządcę obiektu jako osobę odpowiedzialną za odprowadzenie podatku do gminy. Ta sama odpowiedzialność spoczywa na osobie pobierającej czynsz za wynajem krótkoterminowy. W praktyce płaci gość, ale to gospodarz odpowiada, jeśli pieniądze nie wpłyną: musi o nie poprosić, zachować dowód wpłaty, przelać kwotę w terminie określonym przez regulamin i każdego roku, do 30 czerwca, złożyć deklarację za rok poprzedni. Kto nie złoży deklaracji, naraża się na karę w wysokości od stu do dwustu procent należnego podatku.
Dlatego pobieranie opłaty nie jest detalem, który można zostawić na ostatnią chwilę. Każde euro, o które poprosisz przy drzwiach i którego nie zarejestrujesz, to euro, którego zabraknie w rozliczeniu na koniec roku.
Problem praktyczny jest niemal zawsze ten sam. Gość opłacił pobyt wiele tygodni wcześniej, często przekonany, że cena obejmuje wszystko, a o podatek prosi się go w momencie wyjazdu. Trzeba tłumaczyć, dlaczego w ogóle istnieje, wyliczać kwotę na jego oczach, szukać reszty i ewentualnie wypisywać ręcznie pokwitowanie.
Mały pensjonat pod katedrą we Florencji przeżywał taką scenę w każdą niedzielę rano. Byli goście, którzy myśleli, że już zapłacili, tacy, którzy mieli tylko kartę, i tacy, którzy prosili o zniżkę dla dziecka, nie wiedząc, czy regulamin na to pozwala. Pewna rodzina zapłaciła w pośpiechu, wyjechała i dopiero na autostradzie zorientowała się, że nie ma pokwitowania. Pisali przez tydzień. Nikt tak naprawdę nie zawinił: to moment był niewłaściwy.
W Roraima opłata klimatyczna staje się pozycją na stronie gościa, czyli w tym samym miejscu, w którym sprawdza on wskazówki dojazdu i znajduje kod dostępu. Nie jest to ukryty dodatek do ceny pokoju: pojawia się z konkretną kwotą, liczbą osób i nocy, na podstawie których została wyliczona, oraz z treścią regulaminu gminnego, który zdecydujesz się wyświetlić.
Płatność otwiera się wraz z dostępem do pobytu, zazwyczaj na godzinę przed planowanym przyjazdem, i pozostaje możliwa przez cały czas trwania wizyty. Kto nie zdąży zapłacić w terminie, może to zrobić jeszcze przez siedem dni po wyjeździe, korzystając z tego samego linku. Gość płaci kartą, a kwota trafia na konto obiektu połączone z Roraima, podobnie jak inne płatności online. Jeśli obiekt nie aktywował płatności online, ta sama pozycja informuje gościa, że podatek płaci się bezpośrednio na miejscu, dzięki czemu przynajmniej rachunek jest jasny przed przyjazdem.
Dostęp do domu nie zależy od opłacenia podatku. To świadomy wybór: gość, który przyjeżdża o północy, wejdzie bez przeszkód, a podatek pozostanie do uregulowania z dokładną kwotą widoczną na ekranie.
Zasady wprowadza się w karcie obiektu, ponieważ to tam obowiązuje regulamin gminy. Wybierasz, czy chcesz pobierać opłatę, określasz rodzaj obiektu oraz metodę obliczeń, która może być stałą kwotą za osobę za noc lub procentem od ceny pobytu z limitem na osobę za noc, jak robią to niektóre gminy. Stawki mają okres ważności, więc można przygotować się z wyprzedzeniem na kolejny sezon lub nowy rok, bez konieczności pamiętania o zmianie ustawień wieczór wcześniej.
Do tych zasad dochodzi maksymalna liczba płatnych nocy, którą Roraima domyślnie ustawia na dziesięć, ale którą można dostosować do wymogów gminy, oraz wiek, poniżej którego gość jest zwolniony z opłaty. Na koniec jest miejsce na treść regulaminu i link do oficjalnej strony gminy: to właśnie czyta gość obok kwoty, co jest szczególnie przydatne dla osób z zagranicy, które nigdy nie słyszały o takim podatku.
Jeśli gmina zmienia stawkę, aktualizujesz ją w ustawieniach obiektu. Zasady wpisuje ten, kto zna regulamin, a platforma stosuje je w ten sam sposób do każdej rezerwacji.
Zwolnienie ze względu na wiek jest automatyczne, ponieważ system sam wyklucza z obliczeń osoby poniżej ustalonego progu, gdy tylko goście wpiszą swoje daty urodzenia na stronie. Dopóki tych danych brakuje, strona prosi o ich uzupełnienie przed wyświetleniem sumy, zamiast podawać błędną kwotę.
Wiele regulaminów przewiduje również inne zwolnienia: dla osób towarzyszących chorym w szpitalu, kierowców autokarów turystycznych, funkcjonariuszy służb mundurowych w trakcie służby czy mieszkańców tej samej gminy. W Roraima osoba dokonująca rezerwacji może zadeklarować, dla każdego gościa z osobna, przysługujące mu zwolnienie, biorąc za to odpowiedzialność, zgodnie z tym, co zazwyczaj przewidują regulaminy gminne w formie oświadczenia własnego. Deklaracja zostaje zapisana w rezerwacji i możesz ją sprawdzić, przygotowując rozliczenie dla gminy.
Każda wpłata podatku generuje osobne zamówienie, oddzielne od kosztów pobytu. Gość znajduje je jako pokwitowanie na swojej stronie, a Ty widzisz je w karcie rezerwacji ze statusem: opłacone lub do zapłaty. Nie trzeba pytać przy drzwiach, czy gość uregulował należność: widać to w panelu.
Rozdzielenie kwoty podatku od kosztów pobytu pomaga również później. Podatek nie jest przychodem obiektu, lecz sumą do przekazania gminie, a posiadanie go już wyodrębnionego, rezerwacja po rezerwacji i z uwzględnieniem zadeklarowanych zwolnień, ułatwia pracę na koniec miesiąca oraz roczną deklarację. Przelewy i deklaracje do gminy pozostają zadaniem zarządcy, które należy wykonać z własnym księgowym zgodnie z lokalnym regulaminem.
We Florencji niedzielne poranki wyglądają teraz inaczej. Kwota pojawia się na stronie gościa już od popołudnia w dniu przyjazdu, wraz z liczbą nocy i osób, na podstawie których została wyliczona, oraz z tekstem regulaminu gminnego obok. Większość gości płaci jeszcze tego samego wieczoru, siedząc na kanapie i szukając restauracji. Kto przyjeżdża z dzieckiem, widzi, że nie płaci ono za pobyt, bez konieczności pytania o to. Gospodarz sprawdza w panelu, kto już zapłacił, i ma pokwitowanie każdej wpłaty gotowe do rozliczeń na koniec miesiąca.
We Włoszech płaci gość, który nocuje, w wysokości ustalonej przez regulamin gminy. Zarządca obiektu lub osoba pobierająca czynsz za wynajem jest jednak odpowiedzialna za odprowadzenie podatku do gminy, więc musi go pobrać, przelać i zadeklarować.
Zależy to od włoskiej gminy, w której znajduje się obiekt. Każdy regulamin ustala stawkę, która może się zmieniać w zależności od kategorii obiektu, sezonu i wieku gościa, oraz maksymalną liczbę płatnych nocy. W Roraima wprowadza się stawkę swojej gminy wraz z okresem jej obowiązywania.
Tak. Płatność otwiera się wraz z dostępem do pobytu i pozostaje dostępna na stronie gościa do siedmiu dni po wyjeździe.
W ustawieniach obiektu wskazuje się wiek, poniżej którego gość nie płaci. Gdy goście wpiszą daty urodzenia, system automatycznie wykluczy ich z obliczeń.
Nie. Kwota opłacona kartą trafia na konto obiektu połączone z Roraima, wraz z innymi płatnościami online, a stamtąd zarządca przelewa ją do gminy.
Każda wpłata generuje zamówienie oddzielne od kosztów pobytu, które gość znajduje jako pokwitowanie na swojej stronie, a zarządca widzi w rezerwacji.
Aby obliczyć kwotę przed jej ustawieniem, biorąc pod uwagę stawkę swojej gminy, liczbę nocy, gości i zwolnienia, dostępny jest bezpłatny kalkulator opłaty klimatycznej.
Aby zobaczyć, jak podatek pojawia się na stronie gościa i jak ustawia się go w obiekcie, można założyć bezpłatne konto w Roraima i przetestować funkcję na rezerwacji.